KOMİKLİKLERİM

İbretlik Paylaşım

2012-01-29T12:13:00.001-08:00

Bir gün ateist bir genç mümin bir dede ile karşılaşır. kendinden emin havasıyla, mümin dedeye şöyle der:
"ey mümin dede, bence allah yok, dinler de yalan. bana var olduğunu ne şekilde açıklayabilirsin?"
mümin dede kendinden emin bir şekilde gülümser. sonra polisi arar. polis ateist genci yakalayıp götürür. ateist genç kutsallara hakaretten bir yıl hapis yatar. hapisten çıktıktan sonra mümin dede ile tekrar karşılaşır. dede der ki:
"ey oğlu işte cevabım budur. allah yok din yalan dedin ve o anda başına bir fenalık geldi. bu da allah'ın var olduğunun kanıtıdır. sen bana bunu başka türlü nasıl açıklarsın?"
ateist genç hiçbir şey demez ve oradan hızla uzaklaşır. mümin dede ise kazanmanın verdiği keyifle yoluna devam eder.

Dostuz Biz

2012-01-17T06:01:00.001-08:00

Kırık Kemik

2012-01-13T13:27:00.000-08:00

Git Konuş

2012-01-11T05:37:00.001-08:00

Dibi Düşmüş

2012-01-06T05:15:00.001-08:00

A Short Love Story

2012-01-04T14:18:00.000-08:00

Uzun ve çok keyifli bir otobüs yolculuğunda bu hikayeyi tasarlamıştık. Hikaye eğlenceli, güzel ama çizgi öykü halini alması çok zor oldu benim için. Belki bir kısa film olarak, skeç olarak ya da sadece bir sahne olarak çekilse daha kolay iletilebilir duygular ama ben yine de elimden geleni yaptım.

5 Ocak 2011 Penguen

2012-01-04T04:27:00.000-08:00

Bu hafta penguen'de çıkan karikatürüm de balonlardan birini yanlış yazmış kaligraf usta :) İyice çizer gibi oldum, balonum da yanlış yazıldı. Tabi ben paint'in gücü adına karikatürü düzelttim burada siz sevgili okurlarım için.

Bloguma Bir Şeyler Yazmanın Zorlukları

2012-01-03T01:22:00.000-08:00

Çok zor efendim, çok zor. Blog gözümde büyür oldu resmen. aslında başımdan bir dolu olay geçti, bir dolu macera yaşadım ama yazamaz oldum bu bloga. Çünkü blog benim için öyle önemli oldu ki hiç bir yazının alelade olmasını istemedim. Bir kere komik bir şeyler olması gerek ve ne yazık ki yaşadığım her şey komik değil, ben çoğu ile dalga geçmeye çalışıyorum ama yine de her şeye de gülünmüyor. O zaman diyorum ne işi var bunun benim blogumda, orası komiklikilerinin yeri. Sonra komik bir şeyler olsa, bu sefer de yazıya görsel lazım, sonuçta çizgili bir blog bu. Öyle alelade yazılarla geçiştirmek istemiyorum. Görsel de çizmek demek, taramak demek, boyamak demek. Başkalarını kıskanır oldum resmen, amca oğlunun tambılır'ı var. istediği zaman istediği şeyi yazıyor, istediği resmi paylaşıyor; konsepti yok ne de olsa. Ben de şimdi derdimi buralara mı anlatayım, dağlara mı haykırayım bilemiyorum.
Hızlı bir özet mi geçsem acaba?
Dün Penguen'deydim, Met-Üst ile işlerime baktık, çizgimi övdü ama esprileri beğenmedi. Bir yandan da, sen artık yeni klasörcü oldun, yumurtalar için iş yapman olmaz. Üst sınıfa geçtin artık daha iyi işler yapman gerek falan dedi, mest etti beni.
Öncesinde uzaydan gelen bir radyoaktif madde yüzünden mutasyona uğradım sanırım, yok aslında yirmilik dişim çıktığı için apse yapmış; suratımın yarısı şişti. Doktora gittim biraz geç olsa da ve ne oldu, iğne yazdı. Hiç totomdan iğne vurdurmamıştım, bu saçmalığı da yaşadığım iyi oldu.
Öncesinde ve sınav haftasının ortasında pek sevgili dostlarımın çağrısı üzerine Doğuş Üniversitesi'ndeki eğlenme şeysine gittim. Şans bu ya, tam da evimden sekiz saat uzaklıktaki bu okulun hemen yanı başında kuzenleri ile birlikte yaşayan başka bir arkadaşım varmış, gerçek bir arkadaşmış ki gel dedi bende kal dedi. Doğuş'ta disko müziği ile dans etmeye çalıştım tanımadığım insanlarla birlikte. Hadi ben onları tanımıyorum da onlar beni tanıyor mu? Biri de çıkıp kimsin sen, neden bizimle kıvırıyorsun demedi.
Öncesinde sınavlara çalışmak vardı, çalışmaya çalışmak vardı. Komik komik arkadaşlar vardı. İnsanların birbirleri için söylediği şeyleri dinledim bir zaman, küsmelerini ve barışmalarını gördüm. Garip geldi, fakat işin aslı o sanırım. Arkadaşlarım dediğiniz kişilere arada sırada küsmek, trip atmak gerekiyor ki orada olduğunuzu fark etsinler, geri arasınlar. Yoksa sen arkadaşım dersin, o tanımıyorum der.

Kürk Cinayettir

2011-12-29T14:10:00.001-08:00

Su Tabancasıyla

2011-12-24T12:53:00.001-08:00

Bağıran Adam

2011-12-22T01:49:00.000-08:00

Son zamanlarda kendimi çok daha iyi anladığımı sanıyorum ama asıl sorun başkalarını anlayamıyorum. İnsan türünün tamamını yani, en yakınımdakinden en uzağımdakine kadar. İnsanlık çok karmaşık bir olgu tabi ve Hava Gezginlerinin de dediği gibi Dünya ile barışmadan önce kendinle barışmalısın. Keşiş Gyatso demiş olabilir hatta bunu ya da ben kafadan atıyor da olabilirim. Yine de ben kendimi anlamaya ve barışmaya çalışıyorum. Herkese de öneririm, barışınca çok eğlenceli vakit geçirebiliyorsunuz. Galiba bunun en zor kısmı da sizden başkalarının sizin üstünüzde hakkı olduğuna duyduğunuz inancı yıkmak. Ben şimdi elimden geldiğince kimsenin söylediklerine, düşündüklerine ve yaptıklarına göre kendi benliğimin şekillenmesine izin vermemeye çalışıyorum. Özellikle de düzen adına dayatılan anlamsız kurallara karşı durmaya çalışıyorum. Hatta bu karşı duruşun bile bir kural olmasından korkup sadece isteklerimi dinlemeye çalışıyorum. Bundan sonra bazıları küpe takıyor bazıları saçını uzatıyor bazıları da anlamsızca dans edip şarkı söylüyor olsa bazıları sevişiyor ve bazıları ormanları geziyor olsa, bazıları sandalyeye montunu asıp masada otursa hayat daha güzel olurmuş gibi geliyor. Yine de bunlar sorumluluklardan kaçmak için sebepler değil çünkü insanın kendisine sorumlulukları var, yalnızca kendi benliğine. Vicdanına ve bilgeliğine karşı sorumlulukları. On altıncı yüzyılda yaşamış büyük filozof Ben Amca'nın söylediği gibi; "Büyük güç ile Büyük sorumluluk gelir"
Ne yazık ki bunlar insanı yoruyor da bunaltıyor da; nihayetinde testosteronlu insanlarız, mantıklı düşünmek yerine hormonlu düşünüyoruz. Bazen de ruhumun şekli işte şu görsel gibi olabiliyor.

22 Aralık Penguen

2011-12-21T07:31:00.000-08:00

Bir kaç hafta önce Penguen'de, işlerimi Metin abiye göstermek için beklerken diğer amatörlerle birlikte sessizce, bir köşede balon yazan derginin Kaligrafını izledik. Daha önce çizerlerin çoğu ucundan köşesinden ismini zikredip çiziktirdiği için hemen tanıyabildim adamı. Öyle bir kalem seti var ki dillere destan, böyle kasapların bıçak setleri gibi yan yana dizilmişler. İşte orada bir kaç tane karikatürümün balonunu yazıldığını gördüm ve çok sevindim çünkü bu demek oluyordu ki o işler yumurtalarda çıkacak ve işte bu gün çıkan bu karikatür onlardan biridir. Benim çizdiğim bir karikatürün balonlarının bir kaligrafın ince işçiliğinden geçiyor olduğunu bilmek bile çok güzel.

Çizelim O Zaman

2011-12-20T11:02:00.000-08:00

İçinde çizgi var diyorlar bir iş için ve hemen koşup gidiyorum peşinden. Bu sefer de böyle oldu; MSN Türkiye'nin facebook sayfası için yapılacak bir uygulamada çalışacak çizerler aranıyordu sosyal medyada. ben de aralarına karıştım. Roy+Teddy isimli, tıpkı filmlerdeki gibi bir ajansta işe başladık. Altı kişiydik ve herkes kaleme kağıda sarılmaya o kadar hevesliydi ki bir anda arkadaş olduk. Üç haftanın bazı günleri boyunca bir şeyler çizdim o ajansta ve böyle bir işim olsun diye dua ettim. En çok da bu sayede bir dolu güzel insanla tanıştığım için memnunum...

Son gece artık espri bulup çizmekten "akünün suyu" boşalmıştı resmen. Nihayet işi bitirdiğimiz için de memnunduk ama gecenin bir yarısı olmuştu saat ve ben geceyi geçirmek için arkadaşımın evine gittim, ertesi sabah geri dönerken hızlıca bir şeyler karalamışım; anın sıcaklığı ile yazıldığını bilmek güzel geliyor.

"Şu anda Üsküdar’dan Eminönü’ne gidecek birmotorun içindeyim. Çok garip bir günden sonra buradayım ki garip olduğu için bukadar güzel oldu sanırım bu gün. Royandteddy isimli reklam ajansındaki üçhaftalık çalışmamın son günüydü ve bu gönüllü işte her gün daha da çokyoruluyordum amma ve lakin edindiğim arkadaşlığın hiçbir şekilde pahasıbiçilemez. Velhasıl-ı kelam, son gün sinirler oldukça gerildi, daha çok resimçizebilmek için elimizden geleni yaptık ve gecenin on ikisine kadar ofistekaldık. Ne yazık ki bu işten başka meşguliyetleri de olan insanlardık ve buyüzden ertesi gün için çok tedirgindik. Daha da fenası benim evime dönebilmemiçin bineceğim otobüs son seferini çoktan yapmıştı ve yağmurlu bir gece vaktiistiklalin tenha ve ıslak taşlarını adımlarken yanımda üç haftalık arkadaşlarımvardı ama nasıl olduysa sanki bu arkadaşlık yirmi yıllık gibi geliyordu bana.Kiminin şemsiyesinin altına girdim kiminin evinde uyudum ki bence birisineyapılabilecek iyiliklerin başında gelir evini açabilmek çünkü büyük birfedakârlık gerektirir. Üsküdar’ın deniz manzaralı bir evinde geçirdiğim bukonuksever geceyi, anneyi ve babayı ve kızlarını ve arkadaşlarını bulmak hiçkolay değil, insanları bulmak kolay değil ve ben de değerini bilmektekararlıyım."

Çizgili işler yapmak çok güzel, çizgili insanlarla yaşamak çok güzel, arkadaşlıklar çok güzel, ne oluyor; içim sevgi kelebekleriyle mi doluyor ne!

Canım Sıkılayoree

2011-12-14T15:36:00.000-08:00

Uzun zamandır fırsatım olmuyordu, bir kaç yarım saatliğine canım sıkılıyor şu zaman diliminde.

Yeni Klasör-İlk Öpücük

2011-12-09T04:45:00.001-08:00

Yeni Klasör-Aslanım Osman

2011-12-08T10:45:00.001-08:00

Yeni Klasör-Bilimadamı

2011-12-07T14:12:00.001-08:00

Uzun zamandır Penguen'e gidip gelen bir insanım ve görece kısa bir süredir de (yaklaşık iki ay) Metin Üstündağ ile karikatürlerimi tartışıyorum; vaat ettiği üzere Yeni Klasörde çıkmayı bekliyordum. Bu hafta beklediğim oldu, hem de aylar önce götürüp bıraktığım işler köşe oldular. Ben de uzun zamnadır diyordum kendi kendime "ulan haftalar oldu hala bi şey çıkmıyor, ne olacak bu iş diye" herhalde hepsi sıradalar. Bir kaç tane daha çıkacak sanıyorum. Hayat şimdilik güzel ve yoğun, biraz da bıçak sırtı gibi.

Emanet

2011-12-07T06:22:00.001-08:00

Osurma İzni

2011-12-04T01:52:00.001-08:00

Hamile Kadın

2011-12-02T14:22:00.001-08:00

Dünya Rakı Haftası

2011-12-01T14:32:00.001-08:00

Kitap Ayraçları

2011-12-01T13:31:00.001-08:00

Çok yoğun zamanlardan geçiyorum ki bu yoğun zamanlarımın pek az bir bölümünü okul oluşturduğu için hafiften tırsıyorum. Çizim yapmak işi ile geçiyor saatlerim ki bundan gayet memnunum, hatta böyle bir hayatım olsa ne güzel diyorum kendi kendime. Arada sırada birileri arayıp şunu çizer misin diye sorsa ve karşılığında da ekmek, yumurta ve hatta peripella verseler. Benim ihtiyaçlarım bunlarmış gibi geliyor zira, daha fazlasında gözüm yok ama dedim ya çok yoğunum şu sıralar...
Resim çizmek işi ancak resim çizmeye söz verdiğinizde bir külfete dönüşebiliyor. Şimdi her isteyen için resim çiziyorum ve kendim için karikatürler çiziyorum. Bu hayat çok güzel aslında sadece yeni olduğu için irkildim ben sanırım. Yoksa rengarenk reklam ajanslarını da Penguen'in loş apartmanını da çok seviyorum; böyle yerlerde çalışmak istiyorum. Gel gelelim fark ettim ki bu çizim işleri ile uğraşırken Kitap Fuarından aldığım kitaplarımı okuyamaz olmuşum. Hemen Yerdeniz Büyücüsü'ne başlayacaktım ama bir kitap ayracım yoktu, E ayraçsız da kitap okunmaz. İşte yine bir çizimli iş beni bekliyor; hemen gittim kendi ayracımı kendim çizdim. Siddhartha için de çok güzel bir ayraç yapmıştım zamanında, çok iyi oldu çok da iyi güzel oldu tamam mı?

Bu haftanın Penguen'inden

2011-11-23T14:02:00.001-08:00

Uyuyan Goriller

2011-11-22T14:52:00.001-08:00

Bilimselmişimsilik

2011-11-14T01:46:00.001-08:00

*Piç’i anlıyorum da Piç kurusu’nu anlayamıyorum. Çocuklukküfrümdü bu piç kurusu ama nasıl bir şey oluyor bilmiyormuşum yıllardır. Kurusuolunca daha keskin, daha kekremsi bir tat mı katıyor acaba?

*İnanması en tatlı şey hurafeler. Hem de en saçma en anlamsızolanları insanlar tarafından hala inanılıyor. Nasıl oluyor bu dedim kendime çokkısa bir araştırma yaptım. Aşırı kısa oldu araştırmam, pek bir şey anlamadım.Ben yine en kolay şekilde yapılan incelemeyi yani gözlemlerimi anlatayım.

Efendim deney gurubum gayet de aklı başında, efendi insanlardan oluşuyor vehatta üniversite kampüsünden toplama insanlar oldukları için çoğu mühendis,kısaca pozitif bilimlerden nasibini almış insanlar. Peki, önlerine bir hurafegeldiğinde ne yapıyorlar; balığın yemi yutması gibi anlamsızca kabul ediyorlarbu hurafeyi. Şimdi size bir hurafe anlatmak istemiyorum zira bir de bakmışsınızsiz de inanır olmuşsunuz bu hurafeye, işte bunun omuzlarıma yüklediği veballeyaşayamam. Aslında bir daha düşündüm de yaşarım galiba, sonuçta gamsız birinsanım. Peki, insanlar hurafelere neden inanıyorlar, nasıl oluyor da iki saatönce genetik mühendisliği yapan birisi şimdi kahve telvesinden geleceği okuyor,işte sorulması gereken soru bu. Ben sordum. Sanırım mantığımızı genelkabullerin üstünde kullanmaya üşeniyoruz (üşengeç biriyim ve evet; tüm cevaplarüşengeçlikte gizli) Her sebep ve sonuç ilişkisinin mantıksal açıklamasınıbulmaya çalışmaktansa kalabalıklar bize ne buyurduysa onu yapıyoruz. Hep siziniçin oturduğum yerden düşünüyorum bakın, yeni bir soru da bu hurafeler nasıloluyor da genel kabul kurallara dönüşüyor. Sanırım cevap her çağın illeti olanbilimselmişimsilik. İnsanlar bilimi bilmek yerine başkalarının bilmesiniyeğlediğinde doğdu bilimselmişimsilik, bazıları bilmedikleri bilimleribilmediklerini bilmiyorlardı ve dünya aynı anda hem düz hem de yuvarlaroluverdi. İşte hurafeler böyle doğdu ve aslında hala da doğmaya devam ediyor.Büyük bilim insanları kuantum fiziğinden bahsediyor ve küçük bilim insanlarıkuantum fiziğini anlamadıklarını belli etmek istemiyor. Sonunda yaptığı gariphareketlerle Kuantum enerjisini sağa sola saçtığını iddia eden insanlar türüyorve vahim olanı bu insanlara inananlar da hiç gocunmadan çoğalıyorlar. EinsteinE=mc² dedi diye eline aldığın her deniz taşını enerji taşı diyesatabilirsin ve insanlar da alır o taşları enerji verecek inancıyla evlerininbaşköşesine koyarlar, tıpkı geçmiş zaman insanlarının taptıkları putlar gibi.Kimse sormaz “enerji ne ulan” diye, zaten böyle kaba soracaksa sormasın amaenerji dediğin hakkaten nedir ki gülüm. Sanki sırtımızdaki dev batarya ileyaşıyoruz da arada sırada bir yerlerden enerji almamız gerekiyor. Hakikienerjiyi istiyorsan git mesir macunu ye, pekmezle ceviz ye; o zaman görenerjiyi. Dağları delersin aşkından, kimse tutamaz o enerjiyle.
*Bana âşık olsunlar diye önüme gelene veriyorumkalbimi, oysa insanlar kendilerini sevmekle çok meşguller. Hayat bir garip.

Ağaçta Uyuyan Çocuk

2011-11-13T13:05:00.001-08:00

Küçük çocuğun evi çokkalabalık, odası yolgeçen hanı gibiydi. Arkadaşları o günlük başka bir kıtayayolculuğa çıktıkları için (ya da sadece ona öyle söylemişlerdi) oyun oynayacakhiç kimsesi yoktu. Yetişkinlerden de hayır gelmezdi çünkü ne zaman oyun oynamakistese onlarla artık kendisinin de bir yetişkin olduğu konusunda ısrarediyorlardı. Oysa küçük çocuğun hiç de büyümek gibi bir niyeti yoktu. Ağlamakgibi bir niyeti de yoktu ama elinden bir şey gelmiyordu.

Ruhu dedi ki çocuğun; giy bereni ve parmaksız eldivenlerini. Montunu boğazına kadar çek, bulutlarınaltında yürüme vaktin geldi. Bırak onlar bulut olup uçsun sen toprakta kal.Çocuk kendi sözlerine bile karşı gelemeyecek kadar usluydu ve başını otobüsünbuğulu camına yaslayıp yağmurun altında esen rüzgârı seyretti akıp gidensokaklarda.

Sanmıştı ki yüksekağaçların olduğu bir parkta çikolata yerse her şey düzelir ama öyle olmadı.Çünkü ağaçların altında aynı kıtada kalmayı başarmış arkadaşlar vardı veçikolatası bitter değildi. Vitrinlerin sokağında yürüdü, bebek arabası itenbabaları görüp sevindi, bebeklerin hala mutlu olma şansı var diye.

Renkli kıyafetlergiymiş insanların çaldığı darbuka ve kemanı dinlemek bile iyi gelmemişti küçükçocuğa, oysa oyunlarında oynadığı şeylerden biriydi bu. Galata kulesinin dibinegelene kadar yokuş indi ve vitrinlerde duran mutsuz enstrümanlara üzüldü.Yıllardır bekliyorlardı birilerinin gelip onları da konuşturmasını. Arasokaklarda kayboldu küçük çocuk ve nihayet denizi buldu, demir bilyeler gibiyağan yağmura ve esen rüzgâra aldırmadan sevindi sanki bir an, balık tutangölgeleri seyrederken. “Es lodos es” diye bağırdı halice doğru ve rüzgârlagelen sözlerini dinledi uzak kıtalardaki bir arkadaşının...

Başka otobüsler vebaşka yokuşlar gününü hep aynı ve uzak tuttu kendinden. Nihayet sarıyaprakların çizdiği patikayı buldu ve o yalnız parka geldi. Ağaçlar o kadar dayüksel değildiler ama çok yaşlı ve güçlü görünüyorlardı ve küçük çocuğunözellikle sevdiği bir ağaç vardı. Henüz bir isim vermemişti ona ki hala pişmandıbuna. Ağacın dibine geldi nefes nefese ve gülümseyerek. Kabuğuna dokundu yaşlıbir adamın ellerini inceleyen bebekler gibi. Bir harekette ağacın üstüneçıkıverdi küçük çocuk. Ağaç ile sessizce konuştu ve çoğu konuda ikna oldu.Biraz uyudu ve biraz da altından geçen insanların onu fark edememesini izledi.Ağacı sevmek için başka sebepler buldu. Çünkü o kocamandı ve güçlüydü, hem deçok uzun zamandır burada duracak kadar güçlü. Aslında en önemlisi de küçükçocuğu kucağına almıştı, yağmur yağarken üstüne eğilip korumuştu. Çocuk onuTotoro’ya benzetiyordu ve başka bir sürü şeyi üstündeyken duymak istiyordu.

Yeterince mutluolunca ağaçtan atlayıverdi küçük çocuk ve ağaca tekrar gelişinde bir isimbulacağına söz vererek ayrıldı oradan, güneş batarken vardı evine.

Süper Ahmet

2011-11-12T13:10:00.001-08:00

Şoka Girmiş Hasta

2011-11-12T09:14:00.001-08:00

Sokak Müzisyeni

2011-11-11T09:42:00.001-08:00

Miniminnacık bir oyunu bir çırpıda oynayıp bitirdim. Oyunun adı Machinarium ve o kadar tatlı bir şey ki tarifi çok zor. Aksiyon dolu koca koca oyunların arasında gururla durur bu oyun benden söylemesi. Harika çizimleri var ve zeka oyunları ile insanı çıldırtıyor.

Bu teneke robotun oyun gereği aşk hayatını düzene sokarken sokakta müzik yapan başka robotlarla da tanışma fırsatı buldum, çok memnun oldum.
İşte o robotlar içimdeki bazı arzuları iyice debreştirdiler. Uzun bir vakittir kendime uygun bir müzik aleti seçmeye çalışıyorum, amacım hayatta kalmaya yetecek kadar müzik yapabilmek sadece. Örgün Eğitim Sistemi üflemeli çalgılardan nefret etmemi sağladı ve ben de şansımı tellilerde denemek istedim fakat ben ıslah olmaz bir tembeldim ve hiçbir zaman gitar ya da saz çalmaya yetecek kadar ilgili olamayacaktım. Daha kolay bir telli bulduğumu sandım sonra; ismi Ukulele. Gitar gibi ama minyatür boyutlarda. Gidip en ucuz fiyatlısını satın aldım ama bir nota bile çıkaramadım ve geçen iki haftanın ardından ilgimi tamamen yitirdim. Şimdi sanırım sıra vurmalı bir çalgıda, muhtemelen Darbuka. Bunu çalabilmek istiyorum ve gitar çalan bir arkadaşımı da ve mızıka çaldığını söyleyen bir arkadaşımı da yanıma alıp sokaklarda müzik yapmak istiyorum sadece. Çok şey mi istiyorum sanki? İnsan güzel şeyler yapamayacak kadar mantıklı bir yaratık mı yoksa a yoldaş? Bir fikir daha geldi dünya'dan bana, o da şöyle; müzik aletlerini de elde yapmak. tenekeden davul yapmak gibi ele geçen her şeyden, kola kutusundan ya da tahta çubuklardan güzel ses çıkarabilecek bir şeyler yapmak ve bunlarla müzik yapabilmek. Şimdilik sanmam ki benden başka kimse bunu yapmayı isteyecek kadar deli olsun, zaten öyle olsaydı Dünya daha güzel bir yer olurdu. I Love Huni.

Bahsi geçen oyundaki müzisyenler soldaki arkadaşlar oluyor ve ne kadar da güzel oluyor. Şarkılarını da yüksek sesle YABADABADU derseniz dinleyebilirsiniz.

Mafya Dayısı

2011-11-11T08:11:00.001-08:00

Peluş Terlikler

2011-11-10T12:39:00.001-08:00

Misket Ameliyatı

2011-11-03T02:35:00.000-07:00

Hüzünlü Hikayeler

2011-11-01T14:29:00.000-07:00

Blogdergisi'nin yeni sayısı çıkmış, içinde bol renkli karikatürlerim, türlü türlü yazılarım var. Envai çeşit ciddiyetsizliği bünyesinde barındıran DÜZYAZI köşesi hala yerinde ki onun sayesinde kendimi köşe yazarı gibi hissediyorum. Bir de hikayeler yazmaya başladım dergiye ve bu sayıda da bir tane var. Hikaye yazmak işi eskiden beri uğraştığım çok tatlı bir meşgale. Hem de öyle umursamazca kendimden geçenleri yazıyorum ki günlük tutar gibi oluyor. Özellikle son zamanlarda etrafıma bakıyorum, hayatın bana söylediklerinden, gösterdiklerinden hikayeler çıkarmaya çalışıyorum. Şimdiden aklımda iki hikaye şekilleniyor; biri Bulgaristan'da başka bir adı olan bir kız ile ilgili ve biri de sarı çoraplı, kahverengi botlu, yeşil kabanlı, koca gözlü, püsküllü saçları olan bir kızla ilgili. Böyle anlatınca hikayelerim çoğunlukla kızlarla ilgiliymiş gibi oldu ama olsa da oldu olmasa da oldu. Sonuçta daha benim yaşım kaç? Bir de şu var ki ben hikayelerimi hüzünlü seviyorum, sonra daha da hüzünleniyorum, ne yapacağım bilmiyorum.

BlogDergisinde benim yaptığım ne varsa okuyun ; Verus Amor, Düz Yazı, Karikatürler

Dans eden Zombiler

2011-10-30T15:57:00.000-07:00

Zombi olmak fırsatı insanın eline pek geçmiyor bu dünyada, bunu da tattım ya tam oldum. Hem de düz zombi değil, öyle sağda solda koşturup adam olsa da yesek diyen bir yürüyen ölü değil benimkisi bayağı bayağı hobileri olan, yeri geldiğinde dansını yapan bir zombi çeşidi.

Efendim Michael Jackson'ın meşhur şarkısı Thriller'in, icra etmek için zombi olmayı gerektiren dansını tüm dünya ile birlikte yapabilmek adına büyük külfetlere girdim. Üç gün kursa gittim ama yine de dansı tam manasıyla öğrenemedim ve o gün gelip çattı.
Belirlenen saat gecenin dördüydü zira amerikalılar ile aynı anda dans etmek istiyorduk. Peki neden onlar keyiflerince belirledikleri saatte dans edebilirken biz onlara uymak adına gecenin en saçma saatinde Ortaköy'de toplanmıştık? Çünkü Michael efendi amerikalıydı da ondan. Farz-ı misal İbrahim Tatlıses için böyle bir organizasyon düzenlenmiş olsa o zaman da amerikalılar olmadık saatlerde "van tu tri foro" diye oynayacaklardı. Zaten dans etmek bence hiçbir zaman başlı başına bir amaç olmaz ki bizim o günkü amacımız da sabahlamak ve gırgır şamata yapmaktı. Gerçi bir saatten sonra olay çığrından çıktı, insanlar zombi makyajı ve kıyafetleri ile saçma danslar yapınca etrafınızda bir an durup "ne oluyoruz lan" diyorsunuz. zaten bir noktada arkadaş grubumun arasında bir Rus hanınefendisi zuhur etti ki orayı hiç anlamadım. Uzun lafın kısası, zombi de oldum dans da ettim. Geceden beklentilerimi tatmin etmiş ayrıldım. Düşününce aynı gece birisini iskambil kartları ile oynanan bir oyunda defalarca yenmiş olmam ne garip. İnsan durup durup böyle geceler yaşamak için var galiba.

BlogDergisi'nden kelimeler, cümleler ve hatta paragraflar

2011-10-27T12:01:00.000-07:00

İnsan en nihayetinde hayvanın önde gideni. Bakmayın insan dediğime tüm eylemlerimiz aslında hayvani içgüdülerle yapılmış şeyler ya da o kadar olmasa da çok derinlerde bu içgüdüler yatıyor. Şimdi çok fena ahkâm kesiyormuş gibi oldum ama kendimden biliyorum. Ben de hayvanım ama hiç olmazsa hayvanlığını kabul ediyorum. Tüm sevgiyi kendim için istiyorum, tüm ilgi bende olsun, herkes bana tapsın istiyorum. Sonra biraz daha hayvan olunca primat olduğumu hatırlıyorum. Tüm insan ilişkileri maymun atalarımızdan yadigâr kalmış. Bunu en çok da arkadaş gruplarında gözlemliyorum, çok eğlenceli oluyor. Bir kere erkek ve kadın sürüleri kesin çizgilerle ayrı, isteyen istediği kadar modern, istediği kadar ilerici olsun bu çizgiyi kaldıramaz çünkü doğanın kanunlarında var. Oysa ben de isterim iki cins arasındaki bu sınırlar kalksın ama hayat işte.

Erkek sürüsünde daima baskın bir primat vardır ya da baskın olabilmek için çekişenler vardır. Bunu eskiden suratlarına dışkılarını atarak yapan atalarımıza nazaran daha medeni bir yolla, laf sokma gibi tekniklerle yapıyoruz artık. Sonra bu baskın primat grubuna kendini kabul ettirme vardır, sürünün bir parçası olabilme. Bunun için çabalayan insanları seyretmek de zevklidir. Kızlar arasında işler nasıl işliyor bilmiyorum, henüz dâhil edilmedim oraya. Tahminim o ki orada da işler bundan farklı yürümüyor. Bunlar çok doğal, kabul edilmesi gerek şeyler tamam, fakat yine de bazen baskın olabilmek için yapılan maymunluklara gülmeden edemiyorum. Maymunluk yapmak derken atalarımızı gücendirmek istemem tabi. Efendim bazı zat-ı muhteremler var ki ilgi odağı olabilmenin yolunu “farklı” olmakta bulmuşlar. Özünde farklı olan insana sözüm yok, onu öper başımın üstünde gezdiririm ama ben sırf farklı görünebilmek için davranışlarını sapıtan insanlara kılım. He bir de baskın olabilmek için gruptan birini seçen ve onun üstünden prim yapmaya çalışana, onu ezerken baskınlığını diğerlerine kanıtlayana kılım. Herkes ne yapıyorsa sen onu yapma, herkes neyi seviyorsa sen onu sevme. İşte bu fikirde yaşayanlar çok mu yalancılar ne? Farzı misal geçenlerde ismini vermek istemediğim birisi, aslında ismini vermek istediğim birisi ama vermeye çekindiğim birisi, pek sevdiğim ve kitlelerce de pek sevilen bir film hakkında söyle bir yorum yaptı;

“Yok ya beğenmedim çok saçma sapan bi’ film hiç olmamış”

İşte o sırada hiç sinirlenmedim, aslında daha çok merak içindeydim. Zira benim göremediğim bir şey görüp beğenmemiş olabilirdi filmi ama neyi beğenemediğini sorduğumda.

“Ya beğenmedim işte, saçma geldi yani ne bileyim” gibi aslında hiçbir şey ifade etmeyen bir cümle kurdu. Yani bu zatı muhterem belki de filmi anlamamış bile ama sırf insanlar beğendi diye, sırf İMDB’de 8.9 puan alabilmiş diye, farklı olabilmek adına böyle saçmalıyor. Gerçi bunlar bir değil iki değil. Daha önce de Yüzüklerin Efendisi için kötü film diyenler oldu, hem mazereti şu;

“Ne gereği var ki yani öyle yüzük falan” böyle saçma insanlar yaşıyor işte. Gerçi onları da mı mazur görmek lazım acaba, sonuçta hücrelerine ne kodlanmışsa onu yapıyorlar.

Şimdi arkadaşlarınızla buluşun ve gözlem yapın, sevgilisi olan erkeğin diğer erkekleri nasıl tehdit olarak gördüğünü, nasıl bir aslan edasıyla dişisini korurken medeniyetini silip attığını izleyin. Sevgilisiz erkeklerin tüm dişileri potansiyel seks olarak görüşünü izleyin ve dişilerin en güçlü erkeği arayışını izleyin, her ne kadar inkâr etseniz de bunlar oluyor. Ya da olmuyor da olabilir sonuçta uzman değilim kafandan atıyorum.

Zaten insan ilişkileri konusunda tavsiye vermek pek akıl kârı değil. Önce bu konuyu yalayıp yutmuş olmak gerekir, öyle bir durumda da danışılan kişinin herkes ile mükemmel geçinen, hatta ikna kabiliyeti sayesinde Amerikan başkanı olmuş bir kişi olması gerekmez mi? Gerekmez tabi, ancak onda üçünüz “gerekmez” dedi biraz önce, fark etmedim sanmayın. Tavsiyeden zarar gelmez zaten eğer siz hangi tavsiyeye uyacağınızı biliyorsanız. Benim takip etmekten çekinmediğim tavsiyeler net olanlarıdır. Şimdi konumuz insan ya, bu konuda verilen tavsiye örneğin; “rahat olun” özgüven sahibi” olun gibi şeyler olabilir. A benim canım bakkaldan mı alayım ben onlar. Oysa “kızla ilk buluşmada sakın memelerini elleme” gibi net tavsiyeler ne ala, onların başımın üstünde yeri var. Doğru tavsiyelerle bana istediğinizi yaptırabilirsiniz, yaptıramayabilirsiniz de, sonuçta hayat garipliklerle dolu. Unutmayın siz evinizde huzur içinde otururken birileri bir yerlerde “Akasya Durağı”nı çekiyor, yapacak bir şey yok yani.

Klark Kent

2011-10-18T01:18:00.000-07:00

BlogDergi2i

Süper Kahraman

2011-10-16T02:55:00.001-07:00

BlogDergisi

Kılıcımın Tadı

2011-10-15T02:28:00.000-07:00

13 ekim "Uykusuz"

Bakterilerle Kim Savaşır?

2011-10-13T12:38:00.000-07:00

Bakterilerle savaşacak bir ton malzeme geliyor aklıma ama bunların içinde priz yoktu o da oldu. Meğer bakterilerle arası bozuk prizler de varmış. Özel üretim bunlar, bakteriyi gördüğü yerde sille tokat giriyor. El-Bi markasının ürettiği prizler antibakteriyel olmaları ile rakipleri arasından sıyrılıyormuş, geçenlerde gittiğim bir etkinlikte öğrendim bunu. Etkinlik bu ya, El-Bi ürünleri için uhularla, gazete ve dergilerle yapıştırarak, hatta çizerek çok eğlenceli tanıtım şeyleri hazırladık. en güzeli de benimki oldu.

Hayvanları Korumaca

2011-10-11T10:04:00.000-07:00

Halaydaki Deli

2011-10-06T01:10:00.001-07:00

BLOGDERGİSİ sayı 20

Sarı Suratlar

2011-10-02T13:26:00.000-07:00

Sanal âlemin küçük sarı kafalarıyla başım dertte. Heryerdeler, her cümlenin başında, sonunda, ortasında gözlerini dikmiş banabakıyorlar. Aslında iki nokta ve bir parantezden ibarettiler başta. Minnacık birşaka gibiydiler ama artık harflerin yerini almaya çalışıyor gibiler ve ben halane anlama geldiklerini bilmiyorum. Zaten sanal dünyada iletişimin büyüksorunları var. Her şey korkunç bir ciddiyet altında olmak zorunda çünkü kelimeleredönüşen her fikir ciddileşir. Her söz kendisi anlamına gelir, başka bir şeydeğil.

Oysa ben insanlarla konuşurken, yani yüz yüzeyken öyle çok jest ve mimikyaparım ki, aslında söylediğim her şeyin tersini söylemiş olabilirim. Hakaretgibi görünecek şeyler doğru bir ifadeyle şakaya dönüşebilir ki ben sözlerininçoğunda şaka olan biriyim. Hem de bazen acımasız şakalar. İşte öyle zamanlardainsanlar mimiklerim sayesinde şaka yaptığımı anlarlar. Amma ve lakin sanal âlemçok korkunç. Yüzleri olmayan insanlarla konuşmaya çalışıyorsunuz. E aklımınyollarına engel olamıyorum, yine şaka yapasım geliyor. Ne oluyor, cümleminsonuna bir kurtarıcı gibi sarı suratı yerleştirmem gerekiyor. Peki, bu sarısuratlar yetiyor mu? Tabi ki hayır. Onlar toplasan üç, bilemedin beş taneler vebenim suratımdaki kas sayısı bile bundan fazla, kim bilir o kaslarla kaçkombinasyon yapabilirim. Kendimi anlatamadığım gibi insanları da anlayamıyorum.Çünkü ben o sarı suratın ardında gerçek bir insan hayal ediyorum vesöyledikleri ile koyduğu küçük yüzlerin birleşiminden ne gibi bir anlamçıkarmam gerektiği çok muğlak kalıyor. Bir örnek vermek gerekirse; birine “sevişelimmi?” diye mesaj atıyorum. Yahu örnek veriyoruz, biraz da eğlensek ne olur. Hemde hikâye bu ya mesajı attığım dilber ile gerçekten sevişme ihtimalim olsun amaemin değilim. Kız geriye şöyle bir mesaj atıyor. “J Oldu J” E ben şimdi ne anlayayım. “Olduoldu, başka derdin var mı istersen bi de çıplak uzanayım” mı demek istiyor kiistediğim tam da buydu. Yoksa tam da beklediği teklifi almış biri olarak güleryüzle “oldu” mu diyor. Hâlbuki bu yüzlerin sayısı arttırılsa. Mesela yüz ellitane anlamlı yüz olsa. Sadece bu yüzleri ve küçük resimleri kullanarak yazıyazsak, oha Esperanto’dan bile daha evrensel bir dil olabilir bu, olmayabilirde, fazla heveslenmeyin.

BlogDergisi Ekim Sayısı Geliyor

2011-10-02T02:16:00.000-07:00

BlogDergisi'nin ekim sayısında yine güzel güzel yazılar yazdım, karikatürler çizdim. Ciddiyetsiz yazımın konusu "ne kadar da hayvanız?" oldu ve bir de yeterince ciddi bir yazı yazdım, tam oldu. Karikatürlerim her zamanki çizgisindeler ama bir kare için kedi almıştım köşedeki dükkandan. Bir anda ürediler her yeri sardılar, hadi hayırlısı.

22 Eylül 2011 Penguen

2011-09-21T12:29:00.000-07:00

En Az Üç Çocuk

2011-09-12T02:12:00.000-07:00

Tembel Cin

2011-09-09T02:05:00.000-07:00

Bir çizgifilm yapmayı çok istiyorum. Nasıl bir teknikle yapılıyor bilmiyorum, öğrenmeye de niyetim yok çünkü daha öğrenilecek bir yığın mühim mesele var fakat ben yine de sadece çizgifilmin hikayesini yazmak, karakterlerini çizmek istiyorum.
Genç bir adam evinin altını kazarken yer altında yaşayan kısa boylu garip yaratıklarla karşılaşır. Bunlar toprağın üzerine hiç çıkmadan yaşayan cinlerdir. Bir metre boyunda, yeşil, sivri kulaklı, muzip bir halk. Genç adam arlarına karışıp yaşayışlarını öğrenmeye çalışır ve onları çok sevdiği için diğer insanlardan saklar. Bu sırada tanıştığı ve en yakın arkadaşı olan Tembel Cin ile maceralar yaşarlar.

Amatör Mutlu

2011-09-08T07:12:00.000-07:00

Amatör günlerim çok zor geçiyor çünkü amatörlüğün bir tür tekinsizliği var, sanki hep yarım yamalak gibi. Birkaç gün evvel başka bir amatörden Penguen’in bazı amatörler için özel bir toplantı yaptığını öğrendim, seçilmiş kişilerden bir liste yapmış Met Üst ve tek tek aranıp toplantı yeri ve saati bildirilmiş. Bu haberi alınca biraz üzüldüm, biraz kızdım, yerimden kalktım, yine üzülüp kızdım zira ben aranmamıştım. Aslında aranmam pek de mümkün değildi çünkü numaramı bırakmamıştım dergiye. İşte o zaman amatörlüğün ne kadar da kaypak bir iş olduğunu yeniden idrak ettim. Fakat yılmadım, genelde yılarım ama bu sefer ne olduysa yılmadım ve Penguen’i aradım. Onlar beni aramıyorsa ben onları ararım. Derdimi anlattım bir bir, dedim acaba bir ihtimal numarama sahip olmadığınız için mi aranmadım? Adam listeye bakayım dedi. Lost’da sık sık adı geçen listeden sanki mübarek, her an “you are not in the list” diyecek diye tırsıyorum. Fakat öyle olmadı

numaramı aldı, toplantı yerini ve saatini verdi.

Heyecanlandım, sevindim, yerimden kalktım, yeniden heyecanlandım, sevindim. Şimdi o kaypak amatörlük yeniden yüzüme gülüyordu. Bu arada boş durmayayım Leman’a da gideyim dedim, en nihayetinde bir amatörüm; ister Uykusuz’a giderim ister Penguen’e istersem de Leman’a. İlk defa gidiyordum Leman’a, ayakta heyecanlandım ama fazla heyecanlandım. Beyoğlu’nun güzel sokaklarından birinde koca bir bina Leman denilen yer. Alt katında Leman Kültür var üst katında da çizerler. Kutlukhan Perker isimli çizer abim ile işlerim hakkında konuştuk. Çoğunu beğenmemiş olsa da o kadar sıcak, o kadar samimi konuşuyor ki bu çizerler amatörlerle insan mutlu ayrılıyor hep dergiden. En gerçek tavsiyelerini bonkörce verdi, “haftaya çiz gel” dedi. Bakalım.Yine de içimde bir burukluk yok değil, insan her işininen harikası olduğunu ve herkesçe sevilmesi gerektiğini düşünüyor hep. Sonra Penguen’inyeni sayısına baktım, karikatürüm yok. O da üzdü beni. Halbuki karikatürüm olsatüm haftam gülücüklü geçerdi. Mutluluk arabanın benzini gibi, insanın ara sırakendi deposunu doldurması gerekiyor ve o depoyla gidebildiği yere kadar gidipyeniden mutluluk bulması gerekiyor bir yerlerden. Bakalım Penguen’intoplantısına kadar elimdeki mutlulukla idare edeceğim ve oradan sonrası daorada düşünülür artık.

YOKUŞAŞAN

2011-09-05T04:29:00.000-07:00

Uzun zamandır aklımdaydı bu proje. Massive Dynamic gibi bir şirket kuracaktım bunun sayesinde ama artık o ilerden elimi eteğimi çektim. İnsanlar faydalansın fikirlerimden bana yeter. Büyük keşifler büyük zorluklar sonucu yapılır ya benim problemim de Davutpaşa Kampüsü'ndeki yokuştu. İşte çözümü de buldum; "Yokuşaşan"

1 eylül Uykusuz

2011-08-31T11:25:00.001-07:00

BlogDergisi'nde Yazar Olmak

2011-08-29T13:28:00.000-07:00

BlogDergisi yazar alımlarına başlamış, siteden baş vuru yapılıyormuş. bu dergi iyi dergi güzel dergi, yazmasını bilen varsa katılsın bence. http://www.blogdergisi.com/

Ay ben çöp adam bile çizemem ama sağlam yazarım

2011-08-27T12:56:00.000-07:00

Eski sayıları karıştırırken biraz önce denk geldim Ersin Karabulut'un Sandık İçi köşesindeki bu bölüme. Böyle ünlü çizgilerini paylaşarak toplama bir blog gibi olmak istemiyorum ama blog yazmakla ilgili iki kelam ettiği ve hatta blog yazmak üzerinden yazmanın kendisi hakkında harbi şeyler söylediği için paylaşasım geldi. tutamıyorum kendimi paylaşıyorum.

Şimdi burada kuş kadar görünüyordur resimler ama bi zahmet tıklayın da okuyun. Tıklamayı da ben öğretecek değilim artık size. Tık internetin Amin'idir.

Birde blog yazarları o kadar da mal değiller tamam mı? Tüm dünya duysun I love you Blog Yazarlığı. Hem de daha geçenlerde blog yazarlığının en kaşar ismini dergilerine misafir edenler Uykusuz Dergisicileri değiller miydi?

Green Lantern Gibi

2011-08-26T15:58:00.000-07:00

Bu gün vizyona giren Green Lantern filmine heyecan içinde gittim. Oysa filimde beklediğimi bulamadım, artık açıklamam da bir mahzur yok sanırım, çünkü film de ben de oynamıştım. Fakat benim bölümlerimi hep atmışlar montajda. Hem de gayet değerli bir karakterdim. Ben de Mavi Fener olmuştum aylarca harcanan caba neticesinde.

Peki sonra ne oldu...

efendim kıskanıyorlar işte genç yetenekleri. Oysa karakterim ne kadar da renkliydi. Filmde Green Lantern gücünü özgür iradeden alıyor, kötüler ise gücü korku da bulmuşlar. Benim karakterim ise kuvvetini yavşaklıktan alacaktı. evet efendim yavşaklıktan. Etrafta yavşaklık, şerefsizlik yapan biri mi var gücüm kat be kat artacaktı. Artık ondan sonra ateş mi atayım uçayım mı kaçayım mı ben seçecektim. Zaten Ryan Reynolds film boyunca yeterince yavşaklık yaptı. Özellikle o kızı üzdü ya gözümden düştü. O kıza yanlış yapan karşısında beni bulur layn, maralım benim. Her neyse, çok çalıştım emek harcadım ama filmden hiç haber verilmeden kesilmişim. Madurum. Bakınız nasıl da güzel olmuştu kostüm üstüme.

Eski Defterler

2011-08-18T12:55:00.000-07:00

Yedi sekizyaşlarındayken en büyük eğlencem çizgi film seyretmek ve bu seyrettiklerimi heryere çizmekti. Tam bir pokemon hastasıydım ve hem kendim hem de sınıfın gerikalanı için envai çeşit pokemon çiziyordum her hangi boş deftere. Gemi öyleazıya almıştım ki çok geçmeden kendimi çizgi roman hazırlarken buldum.

Hiçbir hikâye gözetmeden, ne zaman aklıma eserse istediğim kadar çiziyordum özellikle bu iş için aldığım defterlere. Öyle ki pokemon’un öyküsünü çizmekle başlayan bu iş, ileride örümcek adama dönüşme yeteneği olan benim, canavarlar dünyasında geçen maceralarımı anlatan serilere dönüştü.
Sonra başka bir seride yine canavarlar dünyasında (hayal gücüm gayet de kıt olduğu için içinde canavarlar olan her dünyaya canavaralar dünyası demişim) hayatta kalma mücadelem anlatılıyordu.

Birisinde Power Ranger olmuşum kötülerle savaşıyorum bu el yapımı çizgi romanlarda, birisinde de mahalle arkadaşlarımla Matriks’e girmişiz. Harbi harbi kurşunlar havada uçuşuyor, ajanlar koşuşuyor hikâyemde ve karakterlerin adı Onur, Ahmet, Umutcan.

Bunları görünce anladım, aslında günlük tututuyormuşum ben. Zaten yaşanmış şeyleri tekrar kâğıda geçirmektense hiç olmamış şeyleri yaşamışım. Bir çeşit oyun gibi, hem oynamak için de pek fazla oyuncağa gerek yok. Pokemon mu istedim, çiz hemen istediğini; al sana pikaçu, al sana çarmendır. Diğer salak çocuklar varsın “Pika pika” diye ses çıkaran peluş oyuncaklar için harçlıklarını harcasınlar. Power Ranger mı istedim, oyuncağını bırak hemen bizzat oluyorum Power Ranger.

Bir dehikayeler yazmaya çalışmışım ki evlere şenlik, çizmek işinden usandığımzamanlarda yazarak da bir şeyler yapmak istemişim herhalde ama henüz cümlekuramıyorum. Varsın olsun, ne güzel de oynamışım. Şimdi arada çıkartıpbakabildiğim anılar bırakmışım çocukluğumdan. Hatta bir tane hikâyeyi hemenpaylaşayım burada.

Cümlelerin aşırı devrikliği, zaman kiplerininolmadık yanlışlıkları ve imla hataları kısa süreli görme kaybına neden olabilir uyarmadıdemeyin. İlk defa bir şeyler yazmaya çalışmamdan bahsediyoruz zira.

Penguenden

2011-08-11T13:28:00.001-07:00

Penguen 14 temmuz 2011

2011-07-17T11:11:00.000-07:00

Uçan Adam

2011-07-09T01:05:00.000-07:00

Kanun Namına

2011-07-02T13:31:00.001-07:00

30 haziran

2011-06-29T11:00:00.001-07:00

23 Haziran 2011

2011-06-28T12:50:00.000-07:00

Protesto

2011-06-22T10:28:00.000-07:00

GötAdam

2011-06-17T10:34:00.000-07:00

Frodo Ve Ben

2011-06-10T01:56:00.000-07:00

Eşşek buldum

2011-06-08T12:52:00.000-07:00

Allah sevdiği kuluna önce eşşeğini kaybettirir sonra buldururmuş ya eşşeğe yazık be. Tam kurtuldum diyor sahipten, tarlada sabahtan akşama kadar çalıştırılmaktan, aç kalmaktan, sömürülmekten. Artık özgürüm dağda bayırda diyor, pat adam yine buluyor eşşeği. Ben de bir eşşek buldum geçenlerde. Efendim ben karikatürlerimi Uykusuz'a götürüyorum çünkü orası telif veriyor. Orada alınmayanları da Penguen'e götürüyorum. Penguen'de de bir kaç işim çıkmıştır bu zamana kadar ama nedendir bilmem orası telif vermiyor gibi bir fikir aklıma yatmış ya hiç sormuyorum adamlara. Bu gün öğrendim ki meğer Penguen de telif veriyormuş. Şimdi mis gibi param var birikmiş Penguen'de. Durup dururken mutlu oldum ama aslında o para hep orada duruyordu ne garip...

Soldaki resimin konuyla pek alakası yok ama

boş duran el çizyor işte,

asıl alttaki resim konuyla ilgili, bu kadar...

Yaz Gelmiş

2011-06-06T13:20:00.000-07:00

Taksime gittim bu gün Penguen'e iş bırakmak için ve havaların ne kadar ısındığından bi haber olduğumdan mıdır nedir, yazın geldiğini orada farkettim. Hem de ortalığın tütercesine sıcak olmasından değil dört bir yana koşturan kızların güzelliğinden. Yaz gelince hepsi çekiyorlar şortları çekiyorlar badileri, koşturuyorlar şakalaşıyorlar, peki neden benim böyle bir yarim yok, anne bana niye almıyorsun? Garip duygular bunlar tabi.

(Taksim meydanını çizmek istemiştim

ama üşendim bir resimine bakmaya,

aşşadaki resim orada geçiyor yani..)

Herzaman taktir etmişimdir özgün giyinen kızı. Artık kimdir bu kız siz kararverin ama sıradan olmayan kız daha iyidir her zaman, benden söylemesi. Sırf modaya uykmak için giyinmek biraz mallık gibi değil mi, o zaman aynısından giyinmiş oluyor kızlar ki pek kısıtlı bilgime göre pişti olmaktan büyük bir memnuniyetsizlik duyar karşı cins. Tabi genelde bana karşı oluyolar, sizi bilemem. Oysa kimsede olmayan bir bandana taksa, bir bileklik taksa. Değişik bir etek giyse ya da saçlarını farklı yapsa. Toplasa mesela bir tarafını diğer tarafı salık kalsa. Sonra bir de yanıma gelse selam verse, noluyo ya bi dakka.
Bunlar iyi güzel de evrende zıttı olmayan hiç bir şey yoktur gençler. Alın size gayet de güzel sallanmış bir fizik kuralı ve ben bu kurala dayanarak özgün kızın zıttını da buldum; Arkasına bakan kız. Kısaca tarif etmek gerekirse arkasına bakan kız her ne kadar özgün olursa olsun metro gibi meydan gibi kalabalıklarda arkasında duran adama sürekli hızlı bakışlar atar. Bu şekilde benim götüm çok kıymetlidir, bir şey yapmadığınızdan emin olmak istiyorum, elimden gelse götümü kucağıma alıp gezdireceğim mesajı vermektedir. Lan sanki bi sen varsın dünyada, adama fordçu muamelesi yapıyosun durduk yerde. Hayır fordçu değilken öylemiş gibi davranılmak çok koyuyor, fordlarken yap kılım kıpırdamaz halbusiki. İğrençsin arkasına bakan kız, tiksiniyoruz senden. Neyse ki hayat devam ediyor, hadi selametle...

Melaba

2011-06-05T06:12:00.000-07:00

Ersin Karabulut'un ikini sandık içi kitabını okumaya devam ederken dergi'de çalışıyor olmak isteğim iyiden iyide depreşti. O şimdi köşesinde dergide çalışmanın ne kadar zor olduğunu, adamın gündüzünün gecesiyle karıştığını, kendisine hiç bakamadığını filan anlatmış. Pis pis mekanlar çizmiş ama nedense bunlar bana daha da cazip geliyor. Herhalde dergi böyle büyük bir firmanın yan kolu olupta her yer cam ve çelikten yapılmış pırıl pırıl bir yer olsaydı hiç de hoş olmazdı. "Dergide sürekli geyik yapıldığını mı sanıyorsunuz çalışıyoruz biz burada" anlamında köşeler de var da, bence o kadar da çalışmıyorlardı ya geyik yapıyolardır yine. Lombak kapanmazdan evvel amatör olarak gitmiştim ve ne hikmetse bir tek ben vardım amatör olarak, aslında gelen br kaç adam daha vardı da işlerini bırakıp gidiyolardı, ben kovmalarını bekler gibi oturuyoum bir kenarda. O zaman toplantı yapıyoruz diyorlardı ama bildiğin çizerler toplanıyor masanın etrafında geyik yapıyor; toplantı dedikleri bu. Sonra karınları acıkıyor dışarı yemek yemeye gidiyorlar, işe bak ne güzel. Çizercilik sanki hala biraz çocuk kalmış adamların ciddi gib duran işleri ciddiyetsizce yapması sanki. Doktorculuk oynayan çocuğun cidden birini ameliyat etmesi ve hatta başarılı olması gibi. Hoff o kadar da tarama atıyorum tarama ucumla ama bir türlü kemale eremedim.

Küçük Kirazın Hikayesi

2011-06-04T11:15:00.000-07:00

TOMBUL ÇİLEK'E TEŞEKKÜRLER...

2011-06-02T15:35:00.000-07:00

Para sıkıntısı çekiyorum, parasız kalmak zor. Öğrenci başına, genç başına şu koca İstanbul'da yaşamak zor. Ulaşım bile zor be paran yoksa. aslında para yapmak da o kadar da zor değil sanki. Tanıdığım çok insan var bir yandan alabildiğine öğrenciyken beri yandan da hayatlarıın maliyetini kendileri karşılıyorlar. ben bilmem neden bir yerlerde çalışamıyorum. Aslında dergilerden birine alsalardı beni negzel para da kazanmış olurdum. Böyle bir işten para kazanmanın tarifi de yapılamaz herhalde. Uykusuz'da karikatürlerim çıkarsa ufak bir telif alıyorum gerçi, Penguen'de ise daha çizer yüzü göremedim. Nedense Penguen'de bir çizerle konuşsam böyle ofisinde falan -selçuk ya da erdil ile mesela- beni hemen dergiye alacaklarmış gibi geliyor. Bazen Leman'a da gidesim geliyor sonra cayıyorum. Bilmiyorum ne yapsam ben bu hayatı, Ersin Karabulut'un yeni kitabı çıkmış onu aldım geçen; Sandık İçi 2. Çok tatlı bir şey; tam da benim hayal ettiğim hayatı yaşamış, bir de belgelemiş. Her karesinde dergi'nin havası var. Bastı mı beni yine bir efkar...

Hiç tanımadığım bir kadına

2011-05-27T16:08:00.000-07:00

Kayığı Bekleyen Adamın Adası

2011-05-26T14:42:00.000-07:00

Okyanusun dalgaları en uzağa kadar gider mi? Karaların akıllardan çıktığı bir deniz, denizler içinde bir deniz olsa, dalgalar oraya da gider mi?
Gökyüzü berrak maviyken denizin dibi görünmüyor yine de. Bir ada yükseliyor sular arasından. Çok dar bir yer, sarı kumdan bir tepe sadece denizin ortasında. Denizlerin ortasındaki denizin bu yalnız adasında oturuyorum işte. Sırtımı yaslayacak bir palmiye olsa onu da severim. Biraz zaman gerekir belki sadece ama kumu da severim ve okyanusun ardını hayal bile etmem. Dalgaları da severim. Bu yalnız adanın bir adı bile yok. Denizlerin ardındaki denizlerde belki başka ülkeler var ama ben yalnızım bu adada. Korkuyorum ben bu adadan, şimdi biri gelse kıyılarıma ne yaparım. Yalnız olmaktan başka bir şey bilmiyorum ki ben, hep hayalini kurduğum şeyden korkuyorum. Bir kayık çıkagelse ufuktan, güneş artık yakmasa tenimi. Korkuyorum ben bu kayıktan. Beklediğim kayık sen misin yoksa? Neden geldin ki şimdi ne de güzeldi seni beklemek oysa! Kalkıp bakmam mı gerekir kayığın içine. İnsan ne için bekler bu yalnız adada kayığı, çoktan unuttum ben. Korkuyorum kayıktan da içindekinden de. Oysa beklememin nihayeti geldi çattı kapıma. Kayık sarı kumlarıma kadar çıktı. Düşünmeden edemiyorum ya kayığın içindeki de beni bulmak için seyahat ediyorduysa yönsüz denizlerde. Zaman geldi mi yoksa, nasıl cesaret ederim yerimde kalkıp kayığa bakmaya? Ya boşsa kayık ve ben beklemeyi bırakırsam yine de, ama kıyılarıma gelmiş bir kayığı nasıl beklerim hala? Sen de beni mi arıyordun kayıkçı? Bu yalnız adayı mı arıyordun denizler arasındaki denizde? Bıktım yalnızlıktan, oysa benim benliğimin adı yalnızlık, nasıl bırakıp giderim onu? Boş bir kayık isen nasıl dönerim yalnızlığıma yeniden? Ben seni beklemek için varım galiba be kayık, özlüyorum seni. Yanıma gel otur istiyorum, bu ada artık yalnız olmasın ve sen de beni aramışsın denizlerde fersah fersah. Ya birbirimizi bulursak, o zaman ne ben bekleyen olabilirim bir daha ne de sen arayan. İşte budur benim en büyük korkum ya!

Haftanın Mizah Dergilerindeki Ben

2011-05-25T03:25:00.000-07:00

Uykusuz

Penguen

Şimdi ben bu iki karikatürü ve yanlarında dört tane daha işimi uykusuz'a götürmüştüm önce, orada bu şişman şakalı karikatürüm için olmamış demişlerdi. hem çizgisini hem esprisini beğenmemişlerdi. Sadece çıkan karikatürümü aslında pek de beğenmeden, bir tanesi olsun bari der gibi almışlardı. sonra ben kalan işleri Penguen'e götürdüm. E orada bu beğenilmeyen karikatür yayınlanmış. Şimdi ben başımı dağlara taşlara mı vurayım, espri anlayışım folloş oluyor bu yüzden...

Emme

2011-05-23T03:44:00.000-07:00

Denizkızları

2011-05-22T03:52:00.000-07:00

Karayip Korsanları'nı izledikten sonra aklımda kalan tek şey deniz kızlarıydı. E aklımda kalan da kalemimden geçmezse olmaz. denizkızlarını çizdim ama çizdiğim her resim arkasında bir hikaye de taşımalı gibi bir his var içimde. bir şeyler karalamadan edemiyorum.

Cam gibi berrak ve durgun bir gölün kıyısında, gecenin en karanlık anında, yıldızların ve ayın dansını izleyen bir kız yosun kaplı kayaların üzerine sere serpe uzanmıştı...
Gölün etrafını çevreleyen, tanrının sepetinden düşmüş dev kayalar ufka doğru yükselerek ovanın etrafını gardiyanlar gibi sarıyorlardı. Kız kayaların üzerinden akıp gelen ırmaklarda kıvrılan yıldız ışığı ile mest olmuştu, uykunun tatlı sözlerine kanmak üzereydi. Kristal tozları ile parlayan kirpiklerini titreterek rüyalara dalacaktı ki ovanın çok yukarılarından gelen sarı bir ışık fark etti. Lacivert gecenin üzerine düşen kayaların ardındaki bu ışık hızla güçlenirken önünde uzun boylu insan siluetleri belirdi.

“İşte geldik” dedi gür bir ses yukarılardan ve yankısı gölün üzerinden koşup karşı kıyıya kadar vardı.

Kız bu sesi duyar duymaz ani bir sıçrayışla yerinden fırlayıp gölün berrak suyuna daldı çünkü o bir denizkızıydı, hem insanlar için fazlasıyla güzeldi hem de bacaklarının olması gereken yerde mücevherler gibi parlak pullarla kaplı bir balık kuyruğu vardı.

İnsanlar kıyıya geldiler, hepsi demir zırhlar ve uzun kılıçlar kuşanmışlardı. Denizkızları korkak çocuklar gibi belirdiler gölün yüzünde. İnsanlar şaşkınlıkla aradılar kızların korkunç güzelliğini çünkü bu güzellik insanları deli edebilirdi ya da Dünya’ya küstürebilirdi.

“Gösterin kendinizi” dedi insanların efendisi. Gecenin karanlığında yalnızca gölün üzerinde oynayan dalgalar görüyorlardı. “Bunca yolu geldik sırf sizin yüzünüze bir nazar eylemek için”

Sadece insanların gelişini ilk defa fark eden denizkızı kıyıya yüzdü, yine de onu göremeyecekleri kadar uzakta durdu.

“Gidin buradan” dedi ki aslında sesi bile insanları mest etmek için yeterliydi. “Görmemelisiniz bizi, çünkü bu size yalnız zarar getirir. Kavuşamayacakların karşılaşmaması gerekir. Gidin buradan, boş yere aşk acısı çekmeyin. Tanışmayın ki kaybetmeyin”

İnsanlar çok uzun yoldan gelmişlerdi ve geri dönmeye gönülsüzlerdi, hem de insanlar henüz âşık olmamışken nasıl anlasınlardı aşk acısını ve âşık olsalardı da bu acı onlara tatlı gelmez miydi? Oradan dönüp gittiler mi yoksa denizkızlarının yüzünü görüp mecnuna mı döndüler kim bilir ama birileri bu kızları görmüş olacak ki aşk ve aşk acısı Dünya’yı dolaşıp duruyor hala.

Gözlüüük!?!

2011-05-21T02:17:00.000-07:00

Zelzele

2011-05-19T16:02:00.000-07:00

Yerde oturuyordum o sırada. Sanki plastik bir zemindeymişim de birisi alttan vuruyormuş gibi hafifçe sallandı bina. Evdeki herkes bir anda elindeki işi bırakıverdi. Deprem insanın en çaresiz anı herhalde. O çaresiz anda ne kadar aklıselim kalmaya çalışsam da ellerimin titremesine engel olamadım. Belki de 99 depreminde hem küçük denecek hem de gayet iyi hatırlayabileceğim bir yaşta olduğumdandır. O zaman uykudan savrulurcasına uyanmıştım, evin ortasına ayakta duramayıp henüz taze olan ilkokul kafamla masanın altına girmeye çalışmıştım. Bu öneriler ne kadar akıl karıdır bilmiyorum, bina yıkılacak olsa masanın altında olmak beni çok da tatmin etmez herhâlde. Yine de insan ezberlemiş gibi, adeta bir refleks olarak bazı şeyleri yapıyor. Masanın altına girin tavsiyesi hiç olmazsa yine iyi ben “deprem olursa sakin olun” diyen adam gördüm. Sakin olmak arzu dâhilinde gerçekleştirilen bir şey mi oldu yoksa yeni yasalarla falan. Deprem olursa ben tutamam yine sakinliğimi kaçırabilirim valla, kaçırdım da zaten. Neden bilmiyorum gülmek isteği geldi bu depremin küçük hissinden sonra bana. Belki kendi kendimi korkmamaya ikna etmeye çalışıyorumdur. Bakın nasıl bir kişilikse bu artık kendi arkasından iş çeviriyor. Tabi annem kızar diye gülemedim, konuşamadım. Annem Depremin kendisi kadar sohbetinden de korkuyor, e tabi bir yerde haklı. Fakat deprem olsa ne yaparız gibi gayet Comment alabilecek bir konu açmak isteğime bile sert çıkışlar yapabiliyor. Daha ben “dep” demeden o “Sus, Allah korusun” diyor. Allah korusun da, kul akıllanmadan rap korur mu be annem. Kütahya’ya ve hissedip korkan herkese geçmiş olsun.

Kulak Burun Boğaz

2011-05-16T16:24:00.000-07:00

İnsanın sağ kulağının duymaması ne fena, hadi sol kulağı olsa neyse de sağ kulak duymuyorsa bitmişsindir arkadaş. Sol kulak zaten tırttır, bir kere soldadır ama sağ kulak adamı adam yapan kulaktır, duyma yitisini kaybetmişse yandın demektir, ben yaşadım oradan biliyorum. Doktora gidemedim bir süre zira sadece kulağa bakan bir doktor yok, artık tembellikten midir tasarruv etmek için midir bilmem, kulak; burun ve boğaz ile birlikte bakılası bir organ sayılmış. Ben de doktora gidebilmek için hem burnumun hem de boğazımın rahatsızlanmasını bekledim. kısa sürede "kulak burun boğaz" bölümüne girebilecek kıvama geldim. Doktor kulağıma resmen gizli kamera soktu ve karşıdaki LCD'den iletti. böyle bir teknolojiyi kullanmak için ne iğrenç bir yol. Fakat sonrasında kulak deliğime boca ettiği sıvı (artık porçöz müydü neydi bilmiyorum) ve sondaj aleti sayesinde sağ kulağım gayet iyi duyar oldu ama burnuma da kamerasını sokmakta ısrarcı olan paparazi kılıklı doktor hem alerjimin hem de sinüzitimin olabileceğini söyleyerek canımı sıktı. Artık sağ kulağım duyuyor ya gerisi vız gelir tırıs gider...

Haftanın Mizah Dergilerindeki İşlerim

2011-05-14T01:54:00.000-07:00

Penguen

Uykusuz

Hep Soğuktan

2011-05-04T14:37:00.000-07:00

Robotların İsyanı

2011-05-04T07:47:00.000-07:00

Gülü seven Adam

2011-05-02T06:02:00.000-07:00

28 nisan 2011 uykusuz

2011-04-28T14:30:00.000-07:00

27 nisan 2011 Penguen

2011-04-28T05:08:00.000-07:00

Hemşire adına ben hepinizden özür diliyorum :P

Penguen'in İnternet sitesinde Ben

2011-04-27T13:04:00.000-07:00

Bu hafta Mizah dergilerideyim

2011-04-22T13:16:00.000-07:00

Erken gelen İtfaiye

2011-04-14T09:38:00.000-07:00

Blogdergisi

İçimde bi şey var

2011-04-11T09:15:00.000-07:00

BlogDergisi

Test

2011-04-10T12:37:00.000-07:00

BlogDergisi

Büyük Adam

2011-04-06T11:25:00.000-07:00

BlogDergisi

Yasak Blogger

2011-04-04T14:23:00.000-07:00

Yılgınlık

2011-03-26T03:10:00.000-07:00

Bahar geldiği için insanlar coşuyor, oysa bana bir yılgınlık hakim oldu. Sürekli can sıkkınlığı insanı yoruyor be! Bu hafta dergilerde bir tane karikatürüm çıksaydı belki moralli olurdum ama ilaç namına tek bir tane bile yok be.

Bu da halet-i ruhiyemi anlatan bir çizim olsun.

İçimden

2011-03-25T13:32:00.000-07:00

Ninja Kaplumbağalar

2011-03-23T16:09:00.000-07:00

Robot

2011-03-13T10:30:00.000-07:00

Akıllı Çocuk

2011-03-11T07:42:00.000-08:00

Deli Manyak

2011-03-07T11:19:00.000-08:00

BlogDergisi

Penguen'de Çıkmışım

2011-03-05T01:06:00.000-08:00

Bir arkadaşım facebook'dan haber vermese ruhum duymayacak. Hiç ihtimal vermiyordum Penguen'de karikatürümün çıkacağına. Hele ki bu karikatürün çıkacağına hç hiç ihtimal vermiyordum ama planlar benim fikirlerime göre çizilmiyor.

Çirkin

2011-03-03T13:57:00.000-08:00

Böyle Çok Daha Güzelsin

2011-03-03T02:43:00.001-08:00

seni Tanıyamıyorum

2011-03-01T13:54:00.000-08:00

Dil Yarası

2011-02-28T14:10:00.000-08:00

Issız Gibi Ada

2011-02-26T05:40:00.000-08:00